tratado sobre coros, de sofocles

 V. THE SUDA’S LIFE OF SOPHOCLES (SIGMA 815): TRANSLATION AND COMMENTARY WITH SOURCES Wm. Blake Tyrrell (Michigan State University)

Σοφοκλῆς, Σωφίλου, Κολωνῆθεν, Ἀθηναῖος, τραγικός, τεχθεὶς  κατὰ τὴν ογ’ Ὀλυμπιάδα, ὡς πρεσβύτερος εἶναι Σωκράτους ἔτη  ιζ’.  οὗτος  πρῶτος  τρισὶν  ἐχρήσατο  ὑποκριταῖς  καὶ  τῷ  καλουμένῳ  τριταγωνιστῇ,  καὶ  πρῶτος  τὸν  χορὸν  ἐκ  πεντεκαίδεκα εἰσήγαγε νέων, πρότερον δυοκαίδεκα εἰσιόντων. προσηγορεύθη  δὲ  Μέλιττα  διὰ  τὸ  γλυκύ.  καὶ  αὐτὸς  ἦρξε  τοῦ  δρᾶμα  πρὸς  δρᾶμα  ἀγωνίζεσθαι,  ἀλλὰ  μὴ  στρατολογεῖσθαι. καὶ ἔγραψεν ἐλεγείαν τε καὶ Παιᾶνας καὶ λόγον καταλογάδην  περὶ  τοῦ  χοροῦ,  πρὸς  Θέσπιν  καὶ  Χοιρίλον  αγωνιζόμενος. παῖδας  δὲ  οὓς  ἔσχεν  οὗτοι·  Ἰοφῶν,  Λεωσθένης,  Ἀρίστων, Στέφανος,  Μενεκλείδης.  τελευτᾷ  δὲ  μετὰ  Εὐριπίδην,  ἐτῶν  Ϟ’. ἐδίδαξε δὲ δράματα ρκγ’, ὡς δέ τινες καὶ πολλῷ πλεῖω, νίκας δὲ  ἔλαβε κδ’. 


Sophocles,1 son of Sophilos, from the deme Colonus, Athenian,2 tragedian,3 born during the seventy‐third Olympiad,4 and thus he was seventeen years older than Socrates.5 Sophocles was first to employ three actors and the so‐called tritagonist, and he was first to bring forth a chorus of fifteen young men.6 Before then, choruses consisted of twelve youths. He was called Bee because of his sweetness.7 He himself began competing with a play against a play but not conducting the levy.8 He wrote elegy and paeans and an account in prose of the chorus in rivalry with Thespis and Choirilos.9 The sons whom he had were Iophon, Leosthenes, Ariston, Stephanos, and Menekleides.10 He died at ninety years,11 outliving Euripides.12 He taught 123 plays and was victorious, taking the prize twenty‐four times.13


COMMENTARY The Suda reports that Sophocles “wrote . . . an account in prose of the chorus in rivalry with Thespis and Choirilos.” Wolf Aly points out that “chorus” in the title of Sophocles’ book On the Chorus is an “official term” for tragedy. 67 Sophocles’ treatise would have covered all aspects of tragedy. It is often thought to be the source for Sophocles’ pronouncements on his style such as that paraphrased by Plutarch in Moralia 79 B (107). Nothing can be said with certainty about the content of this work or even that Sophocles composed such a work. 

Link: https://scholar.lib.vt.edu/ejournals/ElAnt/V9N1/TyrrellSuda.pdf


{Aly, Wolf. Formprobleme der frühen griechischen Prosa. Garland: New York and London, 1987. }


SUDA

Link: https://www.cs.uky.edu/~raphael/sol/sol-cgi-bin/search.cgi


Headword: Σοφοκλη̂ς
Adler number: sigma,815
Translated headword: Sophocles
Vetting Status: high
Translation:

Sophocles, son of Sophilos, from the deme Colonus, Athenian, tragedian, born during the seventy-third Olympiad, and thus he was seventeen years older than Socrates. Sophocles was first to employ three actors and the so-called tritagonist, and he was first to bring forth a chorus of fifteen young men. Before then, choruses consisted of twelve youths. He was called Bee because of his sweetness. He himself began competing with a play against a play but not conducting the levy. He wrote elegy and paeans and an account in prose of the chorus, in rivalry with Thespis and Choirilos. The boys whom he had were Iophon, Leosthenes, Ariston, Stephanos, and Menekleides. He died at ninety years, outliving Euripides. He taught 123 plays (or as some say, many more), and won twenty-three victories.

Greek Original:

Σοφοκλη̂ς, Σωφίλου, Κολωνη̂θεν,  ̓Αθηναι̂ος, τραγικός, τεχθεὶς κατὰ τὴν ογ#  ̓Ολυμπιάδα, ὡς πρεσβύτερος εἰ̂ναι Σωκράτους ἔτη ιζ#. οὑ̂τος πρω̂τος τρισὶν ἐχρήσατο ὑποκριται̂ς καὶ τῳ̂ καλουμένῳ τριταγωνιστῃ̂, καὶ πρω̂τος τὸν χορὸν ἐκ πεντεκαίδεκα εἰσήγαγε νέων, πρότερον δυοκαίδεκα εἰσιόντων. προσηγορεύθη δὲ Μέλιττα διὰ τὸ γλυκύ. καὶ αὐτὸς ἠ̂ρξε του̂ δρα̂μα πρὸς δρα̂μα ἀγωνίζεσθαι, ἀλλὰ μὴ στρατολογει̂σθαι. καὶ ἔγραψεν ἐλεγείαν τε καὶ Παια̂νας καὶ λόγον καταλογάδην περὶ του̂ χορου̂, πρὸς Θέσπιν καὶ Χοιρίλον ἀγωνιζόμενος. παι̂δας δὲ οὓς ἔσχεν οὑ̂τοι,  ̓Ιοφω̂ν, Λεωσθένης,  ̓Αρίστων, Στέφανος, Μενεκλείδης. τελευτᾳ̂ δὲ μετὰ Εὐριπίδην, ἐτω̂ν #4#. ἐδίδαξε δὲ δράματα ρκγ#, ὡς δέ τινες καὶ πολλῳ̂ πλείω, νίκας δὲ ἔλαβε κδ#.

V. ainda
Jacques Jouanna
Sophocles: A Study of His Theater in Its Political and Social Context
“The treatise On the Chorus was directed against Thespis and Choirilos, two of Sophocles’ most ancient predecessors. For testimonies on Thespis and Choirilos, see TrGF 1, 1 and 2 Snell. According to the Life of Sophocles, c. 19 (= test. 1, Radt = appendix V), Sophocles was in competition with Choirilos. On Sophocles’ works outside the theater, see F. de Martino, “Sofocle ‘stravagante,’ ” in A. H. Sommerstein (ed.), Shards from Kolonos: Studies in Sophoclean Fragments, Bari, 2003, pp. 435–64 (pp. 441–64).”

de MARTINO 441

D II,pl.xopoli. È certo difficile credere che Sofocle abbia scritto un discorso Sul coro". Ma interventi in prosa", specie in relazione alla propria attivita, spesso polemici o apologetici, sono attestati per poeti e professionisti vari. Pittaco, al quale erano attribuiti canti simposiali, «compose anche seicento versi elegiaci e scrisse un'opera in prosa Per le leggi  ai cittadini» (D.L. 1.79). Cratete comico (Ti K.-A.) «scrisse anche alcu- ne cose in prosa,,. Agatarco di Samo «per primo realizzo una scena, quand'era didascalo Eschilo, e lascio un commentarium relativo ad essa» (F I Bagordo ). II suo TTpEl CTKTJvsivisolgeva la funzione di propaganda e di difesa di un'innovazione tecnica. La stessa funzione svolgeva ii tratta- to Sul canone di Policleto (Bergk (1858) xl). Al rapsodo Teagene di Reggio" (8 Ala DK) eattribuito un TTEp'lOμT]pov:Su Omero, ma anche In difesa di Omero, perche apologetico (8 A 2 DK), contro gli attacchi di detrattori, in primo luogo Senofane. Laso compose ii primo TTEplμov- CJL,ciisu"'n, /..6-yosSulla musica, ma anche In difesa del/a musica, della sua musica, e magari contro la musica di altri, per esempio Pindaro. Anche Pratina potrebbe essere stato «autore di lavori teorici di argomento musi- cale» (Napolitano (2000) I 18 en. 29).

Analogo era ii /..6-yos"di Sofocle: un intervento nello stesso tempo Sul coro e In difesa del coro, del suo coro. Aly ( 1929) suggerisce come data di composizione ii 440: «mit dem Beginn des Leniienagons um 446 bis zu Euripides' I. Siege ist Sophocles schlechthin Alleinherrscher» (94 n. 95). Ma se era incontrastato, perche impegnarsi in una polemica contro poeti primitivi e ormai superati? Bergk (( 1858) xxxi n. 126 e xl) pensa invece ad un libro giovanile. Sofocle vinse per la prima volta nel 468, con una tetralogia che comprendeva ii Trittolemo, ma ii termine post quem dev'es- sere ii 458, l'anno dell'Orestea di Eschilo, perche l'Ag. 1348-71 mostra che in quell' anno, mentre ormai ii terzo attore ein uso, ii coro eancora di dodici membri. Un'altra data importante eii 456/5, l'anno del primo con- corso tragico di Euripide. Troppo piii in la non avrebbe avuto forse piii senso una polemica contro Tespi e Cherilo. In ogni caso ii TTEpxlopou, se autentico, rappresenta ii piil antico trattato sul teatro", ed anche ii primo esplicitamente" rrpos 6Etva (Bagordo (1998) 12 e 177). La polemica, forse concentrata nella parte iniziale del trattato (Lanata (1963) 143), era contro i tragici della prima generazione~. Venivano invece risparmiati Frinico", pure allievo di Tespi, ed Eschilo~. Essi rappresentavano allora !'alba di una nuova era della tragedia, prima di divenire oggetto di polemica sul finire del secolo, nel 405 (Aristofane, Rane 910)". Le Rane affrontavano un problema nuovo, ii prestigio dei •classici', ii trattato sofocleo, discutendo le origini della tragedia, pubbli- cizzava invece i meriti dei contemporanei. Le 'origini' sono ii tema del- l'unico altro trattato sul coro, ii 11,pl xopwvdi Aristocle", nel quale si


Certamente é difícil acreditar que Sófocles escreveu um discurso Sobre o coro". Mas intervenções em prosa", especialmente em relação à sua própria atividade, muitas vezes polêmicas ou apologéticas, são atestadas por vários poetas e profissionais. Pittaco, a quem foram atribuídas canções de simpósio, «compôs também seiscentos versos elegíacos e escreveu uma obra em prosa Para as leis aos cidadãos" (Decreto Legislativo 1.79). O comediante Crates (Ti K.-A.) «ele também escreveu algumas coisas em prosa,,. Agatharca de Samos «Fui o primeiro a realizar uma cena, quando Ésquilo era didático, e deixo um comentário relativo a ela» (F I Bagordo ). Seu TTpEl CTKTJvsivi cumpriu a função de propaganda e defesa de uma inovação técnica. O tratado Sobre o cânon de Policleto (Bergk (1858) xl) desempenhou a mesma função. Ao rapsodo Theagenes of Reggio" (8 Ala DK) é atribuído um TTEp'lOμT]pov: Sobre Homero, mas também Em defesa de Homero, porque ele se desculpa (8 A 2 DK), contra os ataques de detratores, primeiro de todos Xenófanes. Lasus ele compôs a primeira música TTEplμov-CJL,ciisu"'n, /..6-yosOn, mas também em defesa de/sua música, e talvez contra a música de outros, por exemplo, Pindar. Também Pratina pode ter sido «autor de obras teóricas sobre música» (Napolitano (2000) I 18 en. 29).

Semelhante foi ii /..6-yos" de Sófocles: uma intervenção ao mesmo tempo Sobre o coro e Em defesa do coro, do seu coro. Aly (1929) sugere a data da composição ii 440: «mit dem Beginn des Leniienagons um 446 bis zu Euripides' I. Siege ist Sophocles schlechthin Alleinherrscher" (94 n. 95). Mas se ele não foi contestado, por que se engajar em uma polêmica contra poetas primitivos e ultrapassados? ) pensa em vez de um livro antigo. -71 mostra que naquele ano, enquanto o terceiro ator está em uso, o coro ainda tem doze membros. Outra data importante é 456/5, o ano do primeiro concurso trágico de Eurípides. talvez uma polêmica contra Thespis e Cherilo não teria feito mais sentido. A polêmica, talvez concentrada na parte inicial do tratado (Lanata (1963) 143), era contra os trágicos da primeira geração. Em vez disso, Phrynichus", também aluno de Thespis, e Ésquilo foram poupados ~. Eles então representaram o alvorecer de uma nova era de tragédia, antes de se tornarem objeto de controvérsia no final do século, em 405 (Aristófanes, Rane 910) ". Os Sapos enfrentaram um novo problema, o prestígio dos 'clássicos', o tratado de Sófocles, discutindo as origens da tragédia, divulgou os méritos dos contemporâneos. As 'origens' são o tema do único outro tratado sobre o coro, ii 11,pl xopwv de Aristocles", no qual 



Sul ll<pl xopoD, vd. F. Sch611(1875) 81-2, Crusius (1925) 178, Aly (1929) 93, Penotta (1935) 12, Webster (1936) 7-8. Lanata (1%3) 143-9, Vox (1993) 87-8, Bagordo (1998) llss. e 165 (nr. 81 Fl-**F2). Farinelli (2000) 369. 


V. Sophocles - Volume 3 - Página 10
books.google.com.br › books

·Traduzir esta página
Sophocles, ‎ Hugh Lloyd-Jones · 1994



Comentários

Postagens mais visitadas deste blog

Richard Wagner: Die deutsche Oper (1834)

Carta a BARON von BIEDENFELD, WEIMAR. Dresden, 17 de janeiro de 1849.

Tradução de Sobre a abertura